دولت بحرین آشکارا وارد جنگ علیه شیعیان شد

به گزارش گروه ترجمه خبرگزاری «حوزه»، به نقل از "مرآة البحرین"، نابودی هویت اصیل شیعی در بحرین، اتهامی نیست که به نظام حاکم وارد شود، بلکه پروژه‌ای خطرناک است که بی‌درنگ در حال اجراست. این واقعیتی است که فرزندان این طایفه به دلیل گام‌های پیاپی و بسیار سریع که روزانه توسط قدرت حاکم برداشته می‌شود، تجربه می‌کنند. دیگر این مسئله جای شبهه ندارد و تکذیب این پروژه با تکرار این لازمۀ تکراری که دولت، "گشایش، همزیستی با دیگری و دموکراسی" را اصول سیاست داخلی خود قرار داده، به نمایشی شکست‌خورده تبدیل شده که به هدفش نمی‌رسد.

در تازه‌ترین اقدامات که مستقیماً توسط حمد بن عیسی انجام شده، مجلسین اوقاف سنی و جعفری و ادارات مربوط به آن‌ها لغو و مجلسی برای اوقاف به ریاست وزیر تأسیس شد.

این اقدام را نمی‌توان از زنجیره تصمیماتی که اخیراً طایفه و امور آن را هدف قرار داده، جدا کرد؛ محاصره فرزندانشان، متهم کردن آن‌ها به خیانت و هتک حیثیت، سلب تابعیتشان، پیگرد عقیدتی مذهبی‌شان، زندانی کردن علمای برجسته‌شان، و محروم کردنشان از انجام شعائری که ده‌ها سال در بحرین سابقه دارد.

شاید خطرناک‌ترین جنبه این تصمیم، نه بُعد اداری یا سازمانی آن، چنان‌که دولت تلاش می‌کند آن را توجیه کند، بلکه نمادگرایی عمیق سیاسی و مذهبی آن است. هنگامی که مدیریت اوقاف جعفری از محیط طبیعی خود سلب و تحت سلطه مستقیم دولت و وزیری وابسته به قوه مجریه قرار می‌گیرد، پیام روشن می‌شود: هیچ استقلالی برای هیچ امر شیعی وجود ندارد، حتی در پرونده‌هایی که بیشترین ارتباط را با عقیده و خصوصیت دینی دارند، حتی اگر این اوقاف منافع دولت را نمایندگی کرده و در راستای سیاست‌های آن حرکت کند.

این دگرگونی را نمی‌توان جز در چارچوب پروژه‌ای یکپارچه که به دنبال بازسازی بحرین مطابق با یک قالب سیاسی و فرقه‌ای مشخص است، تفسیر کرد؛ قالبی که در آن طایفه شیعه صرفاً یک گروه تحت نظارت و محاصره باشد، نه شریکی اصیل در وطن. مسئله دیگر تنها به محدودیت‌های امنیتی یا گفتمان تحریک‌آمیز در رسانه‌های رسمی و نیمه‌رسمی محدود نمی‌شود، بلکه فراتر رفته و به تلاش برای از هم پاشیدن امور وقف شیعی و واداشتن کامل آن به اراده قدرت حاکم رسیده است.

سال‌هاست که شیعه بحرینی تحت فشاری دائمی زندگی می‌کند؛ اگر نظرش را بیان کند، به خیانت متهم می‌شود؛ اگر به عقیده و مناسکش پایبند باشد، تحت نظارت قرار می‌گیرد و اگر خواستار حقوق مدنی و سیاسی‌اش باشد، هدف پیگرد و بدنامی قرار می‌گیرد. امروز، هدف قرار دادن اوقاف تأیید می‌کند که پروژه وارد مرحله‌ای روشن‌تر شده است که عنوان آن کنترل کامل بر امور دینی شیعه و سلب هرگونه توانایی مستقل برای اداره آن است.

قدرتی که ادعای دفاع از همزیستی را دارد، با شیعیان نه به عنوان یک هموطن برابر، بلکه به عنوان یک مشکل امنیتی که باید دائماً کنترل شود، برخورد می‌کند. بنابراین، هر آنچه به هویت آن‌ها مربوط می‌شود، با دیده تردید نگریسته می‌شود: علما، حسینیه‌ها، شعائر، سخنرانان، اوقاف و حتی مناسبت‌های مذهبی که بحرین دهه‌هاست بدون آنکه تهدیدی برای کسی باشند، آن‌ها را تجربه کرده است.

چه چیزی در پیش است؟ برخی معتقدند که دولت سطح تنش علیه این طایفه را افزایش خواهد داد و به تصمیمات پیشین بسنده نخواهد کرد. خطرناک‌ترین سناریو، هدف قرار دادن مراسم عاشورای آینده است. نه تنها شاهد محاصره کاروان‌ها و حسینیه‌های بزرگ یا حتی کوچک خواهیم بود، بلکه دولت تلاش خواهد کرد از تصویر عاشورایی که شیعیان هر ساله در نقشه مناسبت‌های کشورهای اسلامی تجسم می‌بخشند، خلاص شود؛ چرا که شیعیان بحرین در احیای سازمان‌یافته عزاداری جامع حسینی، از جمله فعالیت‌ها در خیابان‌ها، کاروان‌ها، مجالس عزاداری فشرده، و تنوع و فراوانی تولیدات هنری و شعری سالانه، ممتاز بوده‌اند. این تصویر اکنون برای دولتی که از آن به تنگ آمده، آزاردهنده شده است. به جای تسهیل بیشتر آن یا حداقل بهره‌برداری از فعالیت، ترس از تشدید دخالت از طریق تنگ کردن حلقه بر خروج دسته های عزاداری حسینی (همانطور که معمولاً در مسیرهای شناخته شده خارج از حسینیه‌ها اتفاق می‌افتد) و خفه کردن احیاءهای بزرگ مردمی، افزایش می‌یابد.

بنابراین، امروز دیگر سؤال این نیست که آیا جنگی علیه موجودیت شیعه در بحرین وجود دارد یا خیر، بلکه این است که قدرت حاکم تا کجا می‌تواند در این مسیر که به سوی تشدید بیشتر تنش باز است، پیش برود؟